برای سردار شهید جواد کشاورز که به دست تروریستها به شهادت رسید | شلیک به بابای دیانا و کیانا
ماندهام تیتر مطلب را چه بگذارم؟ بنویسم، سردار سرتیپ جواد کشاورز به شهادت رسید؟ بنویسم رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر مشهد شهید شد؟ بنویسم یک پلیس دیگر هم جان بر سر پیمان گذاشت؟
ماندهام تیتر مطلب را چه بگذارم؟ بنویسم، سردار سرتیپ، جواد کشاورز به شهادت رسید؟ بنویسم رئیس پلیس مبارزه با مواد مخدر مشهد شهید شد؟ بنویسم یک پلیس دیگر هم جان بر سر پیمان گذاشت و فدای امنیت مردم شد؟ چه بنویسم که روشنترین تصویر را از تلخترین واقعه ارائه کند؟ خبر البته این بود و خیلیها هم خواندند و خیلیها هم شنیدند که سرتیپ دوم جواد کشاورز، رئیس پلیس مبارزه با موادمخدر مشهد، در بولوار وکیل آباد مشهد هدف تیر تروریستهای آشوبگر قرار گرفت و به شهادت رسید.
او به همراه دیگر نیروها در بولوار وکیل آباد بعد از بولوار صیادشیرازی در حاشیه خیابان مستقر بودند و آشوبهای خیابانی را مهار میکردند که به طور غافل گیرانه و ناجوانمردانه، هدف تیراندازی فردی ناشناس قرار گرفت. «سردار کشاورز از ناحیه پهلو با یک اسلحه جنگی کلت هدف قرار گرفته است.»
متنِ خبر این بود، اما فرامتنی هم دارد این خبر که حتما باید خوانده شود. فرامتنی که اگر بخواهیم در یک جمله خلاصه کنیم میشود اینکه «بابای دیانا و کیانا شهید شد.» دو دخترِ هجده و دوازده ساله بعد از این باید بابا را در قاب عکس ببینند نه در قابِ در. دیگر زنگ در خانه، دختران را شوق در سر و لبخند بر لب به سمت در نخواهد کشاند.
این دو دختر مثل خیلی از دختران دیگر باید بابا را در خاطرات روشن خویش پیدا کنند. من نمیدانم آن دستی که ماشه را کشید حتی لحظهای به این فرامتن فکر کرده بود؟ آدمیم ما، عدد نیستیم که خبرها را با فراوانی مان ارزش ببخشیم. هر نفر هم عمود خیمه یک زندگی است.
یک پدر است، یک فرزند است، یک شوهر است، یک برادر است و باز مهمتر از همه یک همسر است. بانویی سیاه میپوشد وقتی شویش میافتد. خانوادهای، فرو میریزد در آوار درد و داغ. حتی در رویارویی با دشمن هم باید حواس آدمی باشد که تا میتواند نکشد. سرباز و سردار کشور که جای خود دارد. شهروند و هم وطن که جان و مال و عرض و آبرویش هزار بار محترم است.
از این به بعد نام سردار جواد کشاورز را با پیشوند شهید خواهیم خواند و برایمان پرشکوهتر خواهد بود، اما کسی به فکر دیانا و کیانا هم هست که کامشان از شهد دیدار پدر برای همیشه خالی میماند؟ روز پدر امسال که گذشت، اما سالِ آینده دو خواهری که هرکدام یک سال با درد و داغ، به اندازه ۱۰ سال تنهاتر شدهاند چه حالی خواهند داشت وقتی دختران دیگر با گل و شیرینی به سراغ پدر میروند.
لبخند آنها را چگونه با حسرت نگاه خواهند کرد و یاد بابا جواد خواهند افتاد. کاش دیگر هیچ گاه در ایران از این اتفاقها نیفتد. کاش در هیچ کجای جهان کسی، دست به اسلحه نشود. خدا کند دیگر هیچ دختر و پسری به حسرت دیدار پدر دچار نشود. ما ایرانی هستیم، مسلمانیم، به تربیت ملی و فرهنگ دینی برای همه مردمان، بهترینها را میخواهیم. خدا به احترام خون شهدا این دعایمان را اجابت فرماید و ایران ما را از همه آسیبها مصون بدارد. آمین!
ارسال نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تائید توسط شهرآرانیوز در سایت منتشر خواهد شد.
نظراتی که حاوی توهین و افترا باشد منتشر نخواهد شد.
